Преговорите за ставање крај на руската агресија врз Украина беа завршени минатата недела во Абу Даби.
Повторно, сите страни ги поздравија разговорите како конструктивни, но освен ограничената размена на затвореници, прва во последните пет месеци, малку беше постигнато.
Иако овој настан е несомнено најважниот момент од војната за семејствата на тие луѓе, тоа не е баш таков дипломатски пробив што го бараше Доналд Трамп, американскиот претседател, пишува порталот Puck.
Всушност, Русија, како и обично, бараше уште повеќе во текот на оваа рунда од претходно.
Сега, наместо да бара де факто признавање на контролата врз регионот на Донбас, таа сака меѓународно de jure признавање, вклучително и од САД.
Пред разговорите минатата недела, Трамп лично му се замоли на Владимир Путин да стави крај на кампањата за казнено бомбардирање против цивилната енергетска мрежа на Украина.
Гранатирањето остави милиони Украинци заробени во високи станбени згради без струја за лифтови и уште поважно, без вода или греење за време на најстудената зима од почетокот на војната во февруари 2022 година.
Социјалните мрежи беа преплавени со слики од бебиња и постари лица кои се борат да се загреат на температури до минус 25 степени целзиусови, мали деца кои се качуваат по седум скали во скафандери до ледените станови, луѓе кои се обидуваат да спијат во автомобили или во шатори во метро станица.
Како одговор на барањето на Трамп, Дмитриј Песков, портпаролот на Путин, рече дека рускиот лидер се согласил да ги запре нападите и да дозволи простор за продолжување на преговорите.
Се чинеше како ветувачки почеток на разговор. Освен што брзо стана уште еден пример за тоа како овие преговори секогаш функционираат.
Двете страни го прават минимумот за да го натераат Трамп да мисли дека им помагаат да ја постигнат својата цел, додека намерно или поради хронична недоверба погрешно се разбираат меѓу себе.
Володимир Зеленски го поздрави делумниот прекин на огнот, за кој рече дека треба да трае една недела, почнувајќи од 30 јануари.
Кремљ возврати дека ќе трае до 1 февруари, датумот кога првично требаше да започнат разговорите, па два дена. (Преговорите на крајот беа одложени поради тензиите во регионот предизвикани од Иран).
Во секој случај, во текот на двата дена кога Русија не ја бомбардираше енергетската мрежа на Украина, таа беше зафатена со напад на други цивилни цели, како што е автобус што превезуваше рудари за јаглен дома по нивната смена, напад во кој загинаа најмалку 12 луѓе.
До 1 февруари, руски беспилотни летала и проектили повторно паѓаа врз украинските електрани кои веќе беа сериозно оштетени.
Нападите се совпаднаа со најстудените денови од сезоната, потопувајќи илјадници станбени згради во двата најголеми украински града повторно во замрзнат мрак.
Делегациите испратени од двете страни во Абу Даби, кога конечно почнаа преговорите, ја одразуваа нивната заслужена недоверба.
Вашингтон се надеваше затоа што Русија испрати високи функционери на оваа и на претходната рунда разговори, што се одржаа пред две недели.
Украинската делегација ја предводеше Рустем Умеров, поранешен министер за одбрана и шеф на Советот за национална безбедност на Украина, но го вклучи и Кирило Буданов, новиот началник на Генералштабот на Зеленски, кој случајно е поранешен шеф на воената разузнавачка служба на Украина.
Како одговор, руската делегација беше предводена од Игор Костјуков, шеф на ГРУ, руската воена разузнавачка служба и единствениот висок воен лик во делегацијата чие име го објави Кремљ.
Русите отсекогаш биле строги во однос на протоколот и реципроцитетот и веруваат дека не постои такво нешто како поранешен шпион.
Мирот кој секогаш изостанува
Американците, пак, вообичаено беа претставени од Џаред Кушнер, Стив Виткоф и секретарот на армијата Ден Дрискол.
Отсуствуваа Европејците кои се обидуваа да најдат начин да се вклучат во преговорите.
Но, пред разговорите, Фајненшл тајмс објави дека Украинците и Европејците се договориле за безбедносна гаранција во случај Русија да го прекрши идниот прекин на огнот (што, со оглед на историјата, изгледа неизбежно).
Тоа оди отприлика вака: ако Русија го прекрши примирјето, во првите 24 часа, Европејците им даваат дипломатско предупредување, а украинската војска прави се што е потребно за да го одбие нападот.
Ако борбите продолжат потоа, би интервенирала „коалиција на волните“, вклучително и некои членки на ЕУ, заедно со Турција, Норвешка, Велика Британија и Исланд.
Доколку воените дејствија продолжат 72 часа по првичното пробивање, „координирана воена реакција на силите поддржани од Западот, вклучително и американската војска, ќе стапи на сила“, според ФТ.
Се чини дека ова е голем напредок, но како и секогаш, „изгледа“ е клучниот збор.
Како и преговорите во целина, безбедносниот договор е сложена изведба на сите страни, симулакрум на мировни преговори каде всушност ништо не се нуди.
На едната страна се наводните сојузници на Украина, кои даваат ветувања за кои знаат дека нема да ги исполнат, не само затоа што секоја доволно силна гаранција за да ја задоволи Украина би била неприфатлива за Русија.
Кремљ веќе јасно стави до знаење дека странски чизми на украинска територија (освен руски, се разбира) не се можни.
Во меѓувреме, Русите изгледаат најјасни за ситуацијата.
По првиот ден од преговорите, Песков вети дека ќе продолжи да се бори за да ги постигне своите максималистички барања: Зошто да се решите дипломатски кога можете да победите воено?
Додуша, тие не успеаја да ги постигнат повеќето од своите воени цели, а нивната економија полека тоне во калта на оваа бесмислена војна.
Руските социјални мрежи се преполни со луѓе кои емитуваат шокантни налепници во продавниците, каде што цените пораснаа минатиот месец, додека Путин оваа недела објави дека руската економија пораснала за 1 процент минатата година, што значи дека реалната бројка е многу, многу помала.
Сепак, многу е јасно дека Путин ќе продолжи да ја задушува економијата за да се обиде да го добие она што мисли дека му го должи во Украина.
А сепак, на крајот од секој самит, состанок или телефонски разговор, учесниците изјавуваат дека се согласиле за сè освен за неколку мали точки, како земјиште и безбедносни гаранции, како да не е тоа суштината на целата проклета работа.
Потоа ја организираат следната рунда разговори, продолжувајќи ја шарадата, сè за публика од еден човек.