Додека Николас Мадуро веруваше дека цврсто ја држи власта во Каракас, судбината на Венецуела се обликуваше со месеци илјадници километри подалеку – во луксузните салони на Доха.
Во тие тајни разговори, водени со посредство на висок член на катарското кралско семејство, иднината на земјата се дискутираше без главниот актер.
Наместо Мадуро, на масата седеа неговата најблиска соработничка и потпретседателка Делси Родригез и нејзиниот брат Хорхе, претседателот на парламентот.
Според „Мајами Хералд“, весник и извор со силни врски во Латинска Америка, Делси Родригез минатата година го контактирала Вашингтон, нудејќи се себеси како „поприфатлива“ алтернатива на компромитираниот лидер.
Тој план – опишан во дипломатските кругови како „Мадуроизам без Мадуро“ – значеше зачувување на системот, но без човекот кој стана товар и за сопствениот режим и за меѓународните преговарачи.
„Не го соборија – го предадоа“
Сомневањата дека Мадуро бил соборен преку внатрешна операција, а не преку чист надворешен притисок, беа дополнително поттикнати по неговото апсење од страна на американските сили во Каракас и префрлање во САД, каде што се соочува со обвиненија за нарко-тероризам.
Поранешниот потпретседател на Колумбија и поранешен амбасадор во Вашингтон, Франциско Сантос Калдерон, отворено изјави дека е „апсолутно сигурен“ дека Мадуро е предаден одвнатре.
„Не го соборија – го предадоа“, рече Сантос, тврдејќи дека Делси Родригез дозволила Мадуро да биде заробен без сериозен отпор.
Според него, сите елементи укажуваат на внимателно подготвено сценарио во кое Мадуро бил оставен со улогата на жртвено јагне, додека вистинската моќ преминала во рацете на неговите најблиски соработници.
Доналд Трамп не се обиде да го скрие своето задоволство од новата ситуација.
Американскиот претседател рече дека САД ќе „ја водат Венецуела“ за време на транзицијата, со привремена влада предводена од Делси Родригез.
Паралелно, американските нафтени компании веќе се подготвуваат да се вратат на венецуелските нафтени полиња, што беше едно од клучните барања на Вашингтон за време на преговорите.
„Спремна да направи што е потребно“
Иако беше под санкции на САД за време на првиот мандат на Трамп поради поткопување на демократијата, Делси Родригез сега се претставува како прагматична фигура, подготвена да склучи договор.
Трамп рече дека е „спремна да направи што е потребно“, додека извори од администрацијата тврдеа дека се сметала за некој со кого може да се работи „попрофесионално од Мадуро“.
Биографијата на Делси Родригез ја поддржува таа проценка.
Таа влезе во политиката кратко откако Уго Чавез дојде на власт, и со текот на годините ги имаше речиси сите клучни функции во системот – од министер за надворешни работи, до претседател на уставното собрание, до потпретседател и де факто менаџер на нафтениот и финансискиот сектор.
Во последниве години, лицето на ограничената економска либерализација ѝ помогна на Венецуела да излезе од најдлабоката фаза на кризата, со што ја доби наклонетоста на дел од бизнис елитата.
Нејзините врски со Катар дополнително ја зајакнаа нејзината позиција.
Доха стана природно место за тајни контакти со Вашингтон, вклучително и разговори за разузнавање и економска соработка.
Според истите извори, токму катарските медијатори ја понудиле Делса Родригез како една од двете можни опции за преодната влада, со верување дека таа ќе ги гарантира американските енергетски интереси.
Најновите потези на новата влада дополнително ги поттикнуваат сомнежите за вистинскиот карактер на „транзицијата“.
Трамп објави на својата мрежа Truth Social дека Венецуела прифатила да ги користи парите од нафтата за купување само американски производи – од храна и лекови до опрема за енергетската мрежа.
Според него, одлуката ја донела владата предводена од Делси Родригез, очигледно под силен притисок од Вашингтон.
Уште порано, Трамп изјави дека Венецуела се согласила да предаде помеѓу 30 и 50 милиони барели нафта на САД, со договор дека приходите ќе одат директно на американската страна.
Иако Делси Родригез се обидува да одржи пркосен тон во своите јавни настапи и бара ослободување на Мадуро и неговата сопруга, вистинските потези на нејзината влада укажуваат на длабоко преориентирање на земјата кон Вашингтон.
Затоа, во Каракас и низ целиот регион, прашањето одекнува сè погласно и погласно: дали падот на Николас Мадуро беше последен чин на долготраен надворешен притисок – или ладно планирано предавство од самиот врв на режимот?
Сè повеќе индикации се дека клучниот удар дојде одвнатре и дека Делси Родригез, зграпчувајќи го моментот и поддршката од САД, ја презеде контролата.