Ѓурѓовден се вбројува меѓу поголемите пролетни празници што го празнува не само христијанското, туку и целото население во Македонија.
Во неговата основа е празнувањето на природата, на разбудувањето на вегетацијата и на животот воопшто.
Ѓурѓовден се слави на шести мај. Значи тој е неподвижен празник, не го менува датумот, туку само денот во неделата.
Се слави како именден во сите куќи каде што има крстени со името Ѓорѓија, Ѓоре, Ѓуро, но се чествува и како сведен, домашна слава. Со Ѓурѓовден се празнува и се одбележува будењето на природата.
Спроти Ѓурѓовден се оди по билки. Сите заедно низ полето берат растенија од штотуку расцутените плодни дрвја и цвеќиња.
На Ѓурѓовден, според народното верување, особено значење има утринската роса. Луѓето рано излегувале на ливадите и се валкале во росата, верувајќи дека таа носи здравје, плодност и сила. Девојките плетеле венчиња од свежо цвеќе и зелени гранчиња, кои ги ставале на вратите од домовите и шталите за бериќет и заштита.
Во народната традиција се верува дека какво ќе биде времето на Ѓурѓовден, такво ќе биде и летото.
Празникот е богат со обичаи и симболика, а и денес останува еден од најпочитуваните празници во Македонија, спојувајќи ја христијанската вера со старите народни обичаи поврзани со природата и животот.
Житието вели дека се слави големото страдање на Св. Ѓорѓи Победоносец.