Иран се соочува со една од најтешките кризи со вода во својата историја, поттикната од години суша, неодржливи земјоделски практики и прекумерно искористување на подземните води.
Додека светот моментално е во центарот на вниманието поради војната, народот на Иран се соочува со закана што може да биде поразорна од која било американска или израелска воена операција – драматичен недостиг на вода.
Во градот Исфахан, познат по историскиот мост Си-о-Се Пол, локалното население сè повеќе гледа кон сувото корито на реката Зајандехруд, која со векови е крвоток на областа.
Водната криза во Иран не е само последица на климатските промени, туку е резултат на системска корупција доминирана од Корпусот на иранската револуционерна гарда (ИРГК).
Преку инженерската гранка на Хатам ал-Анбија, ИРГК се залага за изградба на еколошки деструктивни мегабрани и системи за пренасочување на водата, првенствено заради остварување огромен профит и контрола на ресурсите.
Оваа „водна мафија“ ги привилегира политички поврзаните индустрии на сметка на локалните земјоделци, додека систематското заобиколување на еколошките прописи води до сушење на реките и езерата.
Наместо одржливи реформи, режимот ја користи контролата на водата како лост на моќ и средство за сузбивање на социјалните немири предизвикани од недостигот, со што еколошката катастрофа директно ја претвора во инструмент на политичка и воена доминација.
Иако Иран има стотици изградени брани за складирање вода и производство на електрична енергија, многу резервоари се на критично ниско ниво.
Градовите околу Техеран, сместени на јужните падини на планините Алборз, се соочуваат со намален прилив, а десалинизацијата, која игра клучна улога во соседните земји од Заливот, сочинува само три проценти од вкупните потреби во Иран.
Со оглед на тоа што повеќе од 70 проценти од селата во Иран моментално минуваат низ некаков вид криза со водата, експертите предупредуваат дека Иран се соочува со време на тешки одлуки.
Без радикална реформа на земјоделскиот сектор и посериозни инвестиции во модерна технологија, кризата со водата се заканува да стане трајна состојба што ќе ја дефинира долгорочната судбина на оваа нација, без оглед на исходот од сегашните конфликти.