Повеќе од една година Украина ја користи својата крстосувачка ракета FP-5 Flamingo за напади длабоко на руска територија, а сега подготвува две нови балистички ракети кои би можеле значително да го прошират нејзиниот дострел на цели.
Особено се издвојува FP-9, чиј дострел би требало да биде доволен за напади врз Москва.
Како што пишува независниот руски портал Медуза во обемна анализа, украинската компанија Fire Point објави на 11 септември дека нејзината балистичка ракета со краток дострел FP-7 е на прагот да влезе во оперативна употреба.
Во исто време, продолжуваат тестовите на многу поамбициозниот FP-9, кој Украина моментално го нема во својот арсенал.
FP-7 беше замислен како поевтина украинска алтернатива или дополнување на американските ATACMS.
Во зависност од конфигурацијата, неговиот деклариран дострел е помеѓу 200 и 300 километри, а може да носи боева глава со тежина до 150 килограми.
Шефот на Fire Point, Ирина Терех, изјави дека ракетата би можела да биде подготвена за борбена употреба во наредните недели.
FP-9 може да стигне до Москва
Многу поголем чекор напред треба да претставува FP-9, балистичка ракета со среден дострел која сè уште е во фаза на тестирање.
Според производителот, таа треба да има дострел од приближно 800 до 850 километри, што би ѝ овозможило на Украина да напаѓа цели многу подлабоко во Русија, вклучувајќи го и Московскиот регион.
„Фајер Поинт“ тврди дека, со доволно финансирање, би можела да достигне производство до три вакви ракети дневно во наредните месеци.
Доколку тој план се оствари, способноста на Украина да извршува длабоки напади би можела значително да се промени.
За разлика од побавните беспилотни летала, балистичките ракети се многу потешки за пресретнување, а поради нивната голема брзина и помоќни боеви глави, тие можат поефикасно да напаѓаат утврдени индустриски и воени објекти.
Но, токму искуството со „Фламинго“ е причина да се биде претпазлив во врска со амбициозните најави на производителот.
„Фламинго“ не ги исполни сите очекувања
„Фајер Поинт“ почна да го користи FP-5 „Фламинго“ во август минатата година.
Ракетата е дизајнирана како оружје со долг дострел способно да погоди илјадници километри во Русија, со боева глава која, според претходните тврдења, треба да тежи повеќе од еден тон.
Медуза наведува дека од првиот напад се документирани уште десет удари со Фламинго, но ракетите најчесто се користат во мали плотуни од три до шест ракети, во интервали од неколку недели.
Ова е значително помалку од претходните најави за производство на десетици, па дури и стотици ракети месечно.
Последниот регистриран напад е извршен на 11 септември во фабриката Волгоградпромпроект, која, меѓу другото, произведува цврсто ракетно гориво.
Според анализата на Медуза, една ракета експлодирала во близина на фабриката, а другата оштетила една од зградите.
Во неколку претходни случаи, перформансите биле значително повисоки.
Медуза наведува напади врз објекти поврзани со производство на воени авиони, балистички ракети, воени навигациски системи и опрема за руски стратешки ракети.
Најголемиот проблем се моторите
Клучниот проблем на украинската ракетна програма не е само развојот на ракетите, туку и нивното масовно производство.
„Фламинго“ го користи турбомлазниот мотор AI-25, развиен уште во советско време во „Мотор Сич“ во Запорожје.
„Фајер Поинт“ призна дека морал да набавува соодветни мотори од различни делови на светот, што сериозно ја ограничува брзината на производство.
Со балистичките ракети, проблемот може да биде уште посложен.
FP-7 и FP-9 бараат свои ракетни мотори и цврсти погонски горива, а особено големи количини се потребни за FP-9 со долг дострел.
Фабрика за производство на такво гориво се гради во Данска, но нејзиното отворање е одложено до 2027 година.
Балистичките ракети се многу потешки за запирање
Иако FP-9 првично може да биде достапен само во мали количини, „Медуза“ проценува дека таквото оружје потенцијално би претставувало поголема закана за руската одбрана отколку „Фламинго“.
Русија ги има системите S-400, а го воведува и S-500, кои се дизајнирани и за борба против балистички ракети.
Сепак, специјализираните пресретнувачи за вакви цели се скапи, нови и веројатно достапни во ограничени количини, а некои од нив сè уште не поминале сериозен тест во реални борбени услови.