Карина Бланко се подготвувала да го започне часот по аеробик што го води кога земјата почнала да се тресе. Тресењата станувале се посилни, па ја зграпчила чантата и истрчала надвор со другите.
„Кога сфатив какви се размерите, почнав да викам: „Ќерко моја, ќерка моја“. Влегов во автомобилот и возев најбрзо што можев“, рече Карина.
Нејзината единствена ќерка, 12-годишната Фабијана, била дома кога два силни земјотреси ја погодија Венецуела само неколку секунди на 24 јуни.
Вториот земјотрес, со магнитуда од 7,5 степени, беше еден од најсилните што ја погодија земјата во последните сто години.
Кога Карина пристигнала во нејзината зграда во Карабалхеда, на север од државата Ла Гваира, тешко можела да им верува на своите очи.
„Видов една зграда, потоа празен простор каде што беше мојата зграда, а потоа уште една зграда.“
Фабијана била во спалната соба на нејзината мајка во нивниот стан на првиот кат од десеткатна зграда кога го почувствувала земјотресот. Таа истрчала во кујната и се држела за кујнскиот елемент додека ѕидовите се уривале околу неа. Таа била соборена на подот.
„Видов работи како се тресат, паѓаат и кршат, а потоа ѕидовите пукнале. Ѕидот што го делел мојот стан од станот на мојата пријателка се урна. Во тој момент помислив: „Ќе умрам. Нема да го преживеам ова. Никој нема да ме спаси““, рекла Фабијана.
Потоа започнале мачните 32 часа.
#28Jun | Fabiana, una niña que permaneció atrapada bajo los escombros tras el devastador terremoto en Venezuela, se ha convertido en el máximo símbolo de esperanza en el país.
La niña, que fue rescatada en La Guaira, cautivó a los rescatistas por la inmensa calma y madurez con… pic.twitter.com/60TRzdcZkh
— El Nacional (@ElNacionalWeb) June 29, 2026
Пред урнатата зграда, Карина видела половина од креветот на нејзината ќерка како штрчи од урнатините.
„Трчав од едниот до другиот крај на комплексот врескајќи „Мртва е. Мојата ќерка е мртва“. Не знаев што да правам“, рекла Карина.
Сè замолкнала за Фабијана под урнатата зграда. Лежела со лицето нагоре, заробена од урнатините од сите страни, а таванот речиси ѝ го допирал лицето.
„Јас сум личност која станува многу анксиозна и клаустрофобична. Но, не знам зошто, ме обзеде чуден мир. Можеби мојот ум беше во шок“, рече таа.
Малку подоцна, медицинската сестра која се грижела за соседите на горниот кат почнала да вика дали некој може да ја чуе. Фабијана одговорила.
„Ми рече да останам смирена и дека сè ќе биде во ред“, рече Фабијана.
Шест часа по земјотресот, околу полноќ, медицинската сестра била спасена. Им кажала на волонтерите кои ја извлекле дека внатре е живо девојче по име Фабијана.
„Му се предадов на Бога барајќи сила да започнам нов живот без Фабијана. И тогаш некој ми рече: „Твојата ќерка е жива“, рече Карина.
Трчала назад кон зградата врескајќи во дупките во урнатините, викајќи го името на својата ќерка.
Низ купот урнатини, Фабијана не можела ништо да чуе.
„Од некоја причина, имав надеж и вера“, рече таа.
„Едната нога ми беше свиткана во болна положба, па преместив дел од урнатините за да можам да ги исправам. Добив неколку гребнатини и посекотини додека го правев тоа, но најдов шише кечап и малку рендано сирење. Тоа ме држеше свесна.“
Во зори, група венецуелски пожарникари пристигнале во зградата. Влегле меѓу урнатините и ја повикале Фабијана, но не слушнале одговор.
Тоа беше еден од многуте моменти кога Карина од состојба на надеж премина во очај.
„Ми рекоа дека таму ништо не може да се направи и си заминаа. Имав темно претчувство дека можеби се задушила или имала срцев удар. Потоа еден волонтер ми пријде и ме праша што се случува. Тој – Виктор – беше мојот херој“, рече таа.
Под урнатините, Фабијана го пронашла својот телефон. Немал сигнал бидејќи мобилните телефонски мрежи беа во прекин, но таа одлучила да сними видео. Помислила дека можеби подоцна ќе може да го испрати на нејзината мајка или на некој што би можел да помогне.
„Стан – „Ритамар палас“. Имаше земјотрес и се урна голема количина урнатини. Нема струја. Нема никој да нè спаси. Јас сум сама. Многу соседи се заробени во урнатините. Ни треба вашата помош“, може да се слушне како Фабијана вели на видеото.
Во меѓувреме, Виктор се искачи по урнатините и почна да ја вика Фабијана. Овој пат таа го слушна и одговори. Тој ѝ кажа на Карина.
„Се свртев кон сите и вреснав: „Ќерка ми е жива“, рече Карина. „Луѓето почнаа да пристигнуваат во голем број, почнаа да носат алатки. Но, пожарникарите што беа таму рекоа дека е невозможно да се помине и си заминаа.“
Неколку часа подоцна, пристигна друга група пожарникари. Ја уверија дека ќе ја извлечат Фабијана. Но, ниту тие не успеаја да стигнат до неа.
Во меѓувреме, Виктор – волонтер – постојано се враќаше на местото каде што можеше да разговара со Фабијана и да ја охрабри.
Пожарникарите повикаа спасувачка екипа од Каракас, но кога пристигнаа, веќе беше темно.
Карина трчаше наоколу барајќи фенерчиња и молејќи луѓе за помош. Седум мотоцикли и неколку автомобили ги насочија своите фарови кон урнатата зграда.
Малку по малку, тие одделија делови од урнатините и конечно направија отвор доволно голем за да ја видат Фабијана. Видео од моментот – на кое се гледа насмеаната Фабијана како гледа низ отворот – стана вирално во Венецуела.
„Откако поминав толку многу часови заробена, бев преплавена од радост кога ги видов. Сфатив дека ќе ме спасат“, рече Фабијана.
#Internacionales | 🇻🇪🙏¡La sonrisa de la esperanza! Fabiana Blanco, una niña de 12 años, logró ser rescatada con vida de entre los escombros de un edificio en el estado de La Guaira, Venezuela.
Su valentía y sonrisa llena de esperanza durante el rescate, conmovieron al mundo;… pic.twitter.com/bGHHTZeFCY
— #ÚltimaHora (@ultimahsv) July 2, 2026
Во петок, околу 02:00 часот по локално време – 32 часа откако земјотресите го погодија подрачјето – тие успеаја да ископаат тунел доволно широк за да ја извлечат Фабијана. Таа излезе од урнатините со помош на спасувачите и падна во рацете на нејзината мајка.
„Кога излегов, ги видов моето семејство и зграда која целосно се урна; се чинеше како да не е реалност, туку ТВ серија“, рече Фабијана.
Карина вели дека од речиси 50-те луѓе што живееле во нејзината зграда, само тројца биле спасени живи.
На крајот од неделата, беше потврдено дека 3.342 луѓе загинале во земјотресите, додека десетици илјади сè уште се водат како исчезнати.
Освен скршено лево стапало и неколку гребнатини и модринки, Фабијана не претрпе други повреди.
Сега живее со својата баба.
„На почетокот се плашев да легнам, особено на грб, бидејќи ќе се сетев на времето што го поминав во урнатините“, рече таа.
На улиците веднаш пред нивната сегашна куќа во Ла Гваира, има многу срушени згради.
„Пред оваа куќа има голема тага. Чувствувам толку многу болка кога ќе помислам на моите соседи и пријатели. Ќе ни треба време да се опоравиме. Но, ќе продолжиме понатаму“, рече Карина. „Што повеќе може да посака една мајка? Мојата ќерка е жива.“