Фосилизирани заби од неколку различни видови изумрени ајкули се пронајдени во формацијата Дуви, откривајќи изненадувачки информации за богатата екосфера на океанот Тетида.
Пустинските песоци на Египет биле суви илјадници години, но тешко е да се замисли дека овој пејзаж некогаш бил покриен со море.
За време на периодот креда, пред приближно 145 до 66 милиони години, голем дел од она што сега е Северна Африка било под морето и во топла клима.
На висорамнината Абу-Тартур, палеонтолозите сега пронашле заби од ајкула во карпите што некогаш го формирале дното на тоа море.
Вкупно најмалку седум видови ајкули се пронајдени во формацијата Дуви, што дава увид во богатиот морски екосистем што постоел на северниот крај на Африка во тоа време.
Неверојатно откритие
Истражувачите пронајдоа 14 заби што припаѓаат на пет различни изумрени видови: Cretalamna cf. maroccana, Scapanorhynchus cf. raphiodon, Serratolamna cf. serrata, Squalicorax bassanii и Squalicorax pristodontus. Сите пет видови не биле регистрирани на Абу-Тартур претходно, а два биле пронајдени за прв пат во Египет.
Особено интересен е Scapanorhynchus cf. raphiodon, чии заби се долги и тенки како игли. Истражувачите веруваат дека ова би можело да биде првото познато откритие на овој вид во Африка, а можеби и најмладиот фосилен примерок некогаш пронајден.
Различните облици на забите, исто така, откриваат дека ајкулите веројатно не ја зафаќале истата еколошка ниша.
Некои имале широки, назабени заби погодни за сечење, додека други имале долги и тесни заби за пробивање.
Squalicorax веројатно живеел поблиску до брегот, додека Scapanorhynchus населувал подлабоки делови од морето.
Исклучително богат екосистем
Клучот за богатството на тој екосистем веројатно бил издигнувањето на длабоката вода.
Поладна вода богата со фосфор и други хранливи материи се издигала на површината и поттикнувала силен раст на планктонот.
Се хранел со помали риби и безрбетници, кои потоа ги поддржувале поголемите предатори како ајкулите.
Сепак, овие „гробишта“ не се доказ дека сите седум видови живееле и умреле на истото место во исто време.
Бидејќи во тој период бил таложен многу малку седимент, фосфатниот слој претставува кондензиран запис во подолг временски период.
Забите на тој начин постепено се акумулирале од различни еколошки ниши.
Истражувањето е објавено во списанието „Кредни истражувања“.
Морето повеќе не постои, но доказите се таму
Ова откритие се совпаѓа со претходните откритија од Мароко и Сирија, кои исто така покажуваат дека богатите екосистеми на ајкули некогаш биле широко распространети по Северна Африка.
Денес, областа е покриена со песок, а поранешниот океан Тетида исчезнал, неговото дно станало копно, а неговите предатори изумреле пред милиони години.
Сепак, неколку фосилизирани заби во карпата се доволни за да откријат дел од тој изгубен свет, заклучува „Сајенс алерт“.