Svemirsko groblje, nazvano po junaku romana Žila Verna „20.000 milja pod morem“, mesto je na kojem bi, kada završi svoju karijeru, najverovatnije trebalo da završi Međunarodna svemirska stanica.
Na najudaljenijoj tački od bilo kakvog kopna na Zemlji, četiri kilometra ispod površine mora, nalazi se svojevrsno svemirsko groblje.
Kada završe svoje putovanje kroz svemir, stari sateliti, delovi raketa i svemirske stanice usmeravaju se ka napuštenoj tački u Pacifiku i „sahranjuju“ u mračnim dubinama okeana.
Tehnički naziv za ovo područje je „okeanska tačka nedostupnosti“, jer je udaljena oko 2.700 kilometara od svakog kopna. Poznatija je kao Svemirsko groblje ili Point Nemo, po junaku Verneovog romana.
Upravo ovde bi najverovatnije trebalo da završi Međunarodna svemirska stanica, laboratorija veličine fudbalskog terena koja kruži oko Zemlje.
Kada letelice završe svoj životni vek, postaju opasnost za sve što se nalazi u orbiti. Svemirski otpad se brzo nakuplja, a pri brzini od oko 17.500 kilometara na sat čak i pahuljica može da izazove ozbiljnu štetu drugoj svemirskoj letelici.
Sateliti mogu biti poslati daleko u svemir, izvan opasne zone, pomoću preostalog goriva. To se naziva „orbita groblja“.
Bliži sateliti mogu biti izbačeni iz orbite i, ukoliko su dovoljno mali, potpuno sagoreti prilikom povratka u Zemljinu atmosferu.
Oni koji ne sagore padaju na Zemlju po „neplaniranoj“ putanji. Zato je, umesto da otpad padne na nenaseljeno kopno, poželjno da se pažljivo usmeri ka Point Nemo.