ЗЛАТНА РИПКА И НАШ ГРАДОНАЧАЛНИК

loading...

Недеља е. Иду накуде Пчињу, потачно у Вак’в, у потрагу по добар везен пипер. Немам још изградено стратегију куде ќе се суши нанижан, ама рачунам на тавански пропух куде Бубета комшу, пошто они не едев љуто. Стрина шпекулира – због хемороиди. Нашла им на интернет и маст, па га споделуе. Решава проблем кој не постои.

На депонију после Менкову Колибу затварам прозори и пуштам радио. Слободна Македонија. Вмро-вски прикаске за сто и едну ноќ. Да су сви спикери како Никола Автовски и Дуња Ланго, ја би била опуштена. Овакој, осеќам се како избеглица. У сопствен град. Очи тужни – још незапослена, срце стегнато – ќе остану ли у родни крај, кофер љубави пун – ќе га фату ли задњи воз?

Река е надојдена. Од звучници питуев – кој ли ќе ви биде новиот градоначалник?

У игру су рибари сас Фидер и Пикер удице. Или па рибарска л’жа е голема. Ипак. Ед’н оставља утисак дека е дете од маалу, сас уредну локално-политичку кариеру у подем, све бољи и бољи у јавни говори и комплетан штек прибор. Ако ги пажљиво бира пловке, може да ни фати златну рипку. Од њума треба да потражимо само три жеље. Сви ми. Наебале смо гу ако не смо скромни, ако смо себични и ако она има уплу од најлони, памперси и машине за прање марке Фаворит.

Доктор не ми личи дека е некој познавалац на градски фаце. Што знам. Не верују дека на њега би му текнало дека постои некој како Даце Македонија, за да му понуди директорско место на некое јавно предузеќе. Фиљан. Разбира ги работе у много сегменти и аспекти на наш град и не користи површински варалице к’т иде по рибе. А, иде. Нема ни вештачки мамци. Голем плус.

Не ми личи ни дека доктор е опериран од ароганцију, дека сас интензивну негу ќе ги отвори семафори на пазар или дека ќе дојде у визиту на моју улицу.

Имаше, изгледа, песма “Зато крадем“. Ја зато бежим. Од глупаци. Од неакикатни шефови. Од погрешни мужи. Од промашени инвестиције. Од несавесни учесници у саобраќај. Од наставнички часови у Кучкарево. Никад од саму себе. Не ви треба референдум да ме прифатите, синови блудни. Пих, правих се речи увек касно сетим – мото на независнога кандидата за градоначалника. Од водоинсталатера, еволуирасмо у полицајца. Поносна сам на прогрес бре. Само што ов’ј нема ни мушице за удицу.

К’т ќе избегам, ќе ви пишу разгледницу:

Рибари, стари другари, кротко сас људи кои имав знање, талент и шарм, а не су на ваш списак. Дедо ми Дилиндарац ве поздравља и вика да мислите малко и на голубари, јес да сте најголеми опоненти по страст и хоби. Вратите ги рибе дома само к’т сте сигурни дека вода е бистра. Не стојте на климав мост и проверите си га чекр’к. Ладите га пиво. Цокуле мора да се навикнете дека ќе ви бидев у муљ. Научите се и сас точак да отидете на пецање. Не лечите живци сас нас и контролирајте гу сигнализацију трзаја. Дајте ногу куде треба, памет куде нема, мудрост без да едете муда и лукавост без лук да е овуј годину 250 денара кило. Давајте пример, а не партиски књишке. Они некако увек завршив у тавче на врел зејтин. Завртите се и приметите дека мигранти куде нас нема. Ми смо мигранти. Можда ни е слаб водостој. Али, ако сретнете туј и тамо по некога, на пут за Европу, послужите га сас пржен крап и шат ап.

Чим ја иду по дупке сас Мини Купера за 15 кила љуту везенку, не сам ви приоритет. Ама, много како мене јесу!

Слушајте блуз и његове дубине, направите од Куманово репер за златне средине!

Гласам да остану. Или да се врату. Гласам за мир меѓу штуке. И, Нимо да си се земе сас Дорита. Не се викаше сас среќу на рибари, нели?

Пишуе: Ивана Аткинс


Последни наслови

Facebook Comments